Stille leegte

Stel je eens voor, wat als gedachten verstommen? Wat als er steeds minder gedachten in je hoofd oppoppen? Wat als het gepieker weg is, die eindeloze stroom van ‘Wat moet ik doen?’ en ‘Wat als ik dit fout doe?” Wat is er dan?

Waarschijnlijk is het raar. Want hoe vervelend ook, die gedachten zijn wel vertrouwd. Ze zijn altijd aanwezig, als een soort van gezoem in je hoofd. In mijn boek Onderzoekend leven, van stressvol leven naar simpelweg zijn noem ik dát wat denkt en gedachten formuleert, de adviseur. De adviseur die zegt: “Pas op, gevaar! Kijk uit!” Je kan tegen de adviseur praten, hem negeren, of zelfs met hem discussiëren. Het in gesprek gaan met onze innerlijke adviseur geeft ons gevoel van controle. In de hoop dat je hem kunt overtuigen jou met rust te laten. Te stoppen met het geven van dat eeuwige ‘advies’. En dat het een keer gewoon goed is …

Maar in die momenten dat er geen gedachten zijn, de adviseur stil is, is er niks. Is er stilte. Voelt het leeg. En dat zijn we niet gewend. Hebben we dan nog wel het gevoel alles onder controle te hebben? Zijn we dan nog wel veilig?

Op zo’n moment is er geen script meer. Geen to-do-lijst die je leven bepaalt. Geen innerlijke criticus die alvast een ongezouten recensie schrijft over iets wat je gedaan hebt of een gedetailleerd plan schrijft over hoe je iets in de toekomst moet aanpakken. Een moment zonder gedachten lijkt alsof een radio, die 24/7 aan stond met de grootste hits en de meest deprimerende nieuwsberichten, plotseling is uitgezet. Geen input, geen prikkels. Er is alleen jouw beleving en dat wat je beleeft.

Gedachten (op)volgen kost tijd en energie. Hoe stom het ook klinkt, het geeft je wat te doen. Ik noem het wel eens een hobby die veel van ons met allure bezigen. Onze gedachten geven ons de hoop dat we iets kunnen sturen. Dat we controle hebben over
de kans van slagen op wat we doen en laten.

Grote kans dat bij het niet meer bezig zijn met de adviseur en alle gedachten die er oppoppen, er naast stilte ook zoveel ruimte ontstaat dat het beangstigend kan aanvoelen.

Als een stille leegte of lege stilte…

Het is een ander soort stilte dan de stilte bij afwezigheid van geluid van buitenaf. Van mensen die praten, een hond die blaft of de tv van de buren die hard staat. Geen geluid in je hoofd, stilte in jezelf, dat is iets anders. Innerlijke stilte.

Een leegte die simpelweg geen woorden nodig heeft. Waar je eindelijk kunt ervaren wat je hart en je intuïtie te zeggen hebben. zonder al dat gekakel in je hoofd, zonder de verstorende ruis in je hoofd.

De uitnodiging ligt in kleine momenten om dit te onderzoeken. Te ervaren. Je te laten dragen door een moment van niets. Van stilte. Van leegte.

Er mee te zijn. Gewoon voor dat moment, hoe anders het ook kan voelen.
Ik ben benieuwd